Wie kent niet ‘ de fanfare van honger en dorst' en ‘de eerste sneeuw' gezongen door Jan de Wilde? De man achter deze schoonheid is de Gentse singer-songwriter Lieven Tavernier .

In al zijn bescheidenheid - en vanwege alsmaar opduikende plankenkoorts - liet hij jarenlang de uitvoering van zijn werk over aan anderen. Bevriende jeugdigere muzikanten sleepten hem echter vanachter de schrijfmachine op zijn zolderkamertje vandaan. Samen maakten ze drie albums waarvan het laatste,   ‘ Niet Voorbij'   vorig jaar tot de geciteerde superlatieven in de Vlaamse pers leidde.

Bescheidenheid klinkt door in zijn zachte, vriendelijke om niet te zeggen verlegen stem. Hij zingt poëtische teksten, vol gevoel en weemoed. Het tekent zijn klasse dat hij de melancholie en weemoed nooit te dik aanzet. Met weinig woorden trekt hij je onherroepelijk mee in zijn gevoel en voor je 't weet hang je aan zijn lippen …en raak je ook ontroerd. Tussen de regels door lees je wat jouw verbeelding je ingeeft. En dat graaft diep!

muzikanten :
Lieven Tavernier : zang en gitaar / Yves Meerschaert : piano, accordeon, hammond / Mario Vermandel : bas / Nils Decaster : viool, mandoline, lapsteel.